Sot protesta antiqeveritare arrin një moment historik, duke shënuar ditën e 60-të të mobilizimit të vazhdueshëm në kryeqytet, pra plot dy muaj rezistencë qytetare.
Ajo që nisi si një reagim i përqendruar ndaj ngjarjeve në Zvërnec, është shndërruar në një lëvizje të përditshme kombëtare, e cila e ka tejkaluar kauzën fillestare lokale për t’u bërë një sfidë e drejtpërdrejtë ndaj qeverisjes dhe elitës politike.
Për 60 mbrëmje radhazi, qytetarët janë bërë bashkë në Tiranë, duke organizuar grumbullime para selisë së qeverisë dhe Kuvendit, marshime nëpër arteriet kryesore dhe duke artikuluar pa pushim të njëjtat kërkesa thelbësore: largimin e kryeministrit Edi Rama, garantimin e proceseve zgjedhore të ndershme dhe një rikonceptim të modelit të qeverisjes.
Gjatë kësaj periudhe dymujore, lëvizja ka përjetuar disa etapa. Nga mitingjet e para, ajo ka evoluar në një aksion të përditshëm, ku pjesëmarrësit kanë marshuar thuajse çdo mbrëmje në rrugët e Tiranës, ndërsa momentet e tensionit me forcat e rendit nuk kanë munguar, sidomos gjatë qëndrimit pranë Parlamentit.
Organizatorët theksojnë se kjo protestë tashmë mishëron më shumë se një shqetësim të vetëm; ajo përfaqëson zhgënjimin e thellë të popullit me pushtetin dhe atë që ata e quajnë kastë politike. Sipas tyre, prania e pandërprerë në rrugë është instrumenti i vetëm për të mbajtur gjallë presionin mbi institucionet dhe për të imponuar një ndryshim thelbësor politik.
Edhe në këtë ditë të 60-të, protestuesit do të mblidhen sërish në Tiranë për tubimin e radhës para Kryeministrisë, përpara se të nisin marshimin e tyre të zakonshëm nëpër rrugët e kryeqytetit. Pritet që këtë mbrëmje të jehojnë sërish thirrjet “Rama ik!”, “Dorëheqje!”, “Shqipëria nuk dorëzohet!”, “Shqipëri e re!” dhe “Revolucion!”, slogane këto që janë kthyer në emblemë të kësaj proteste.
Organizatorët kanë bërë të ditur se mobilizimi do të vazhdojë pa ndërprerje edhe në ditët në vijim, duke nënvizuar se protesta nuk do të shuhet para se të arrihen objektivat e deklaruara. Për ta, këto 60 ditë nuk shënojnë një përfundim, por përbëjnë vijimësinë e një lëvizjeje që synon ta mbajë konstant presionin mbi qeverinë dhe klasën politike.
