UNË DHE NJË TJETËR UNË

çdo mëngjes

një tjetër unë shfaqet në vendin tim

hap dritaren

e pi kafenë me një qetësi të rreme

ai e di ç’duhet të thotë

çfarë pamjeje duhet t’u japë syve

që të duken të përqëndruar

edhe kur janë bosh

më drejton supet kur eci

është mjeshtër në përkuljen e vetullës

e njeh saktësisht

madhësinë e një “po”- je

që nuk e beson

e ndan buzëqeshjen në sasi të vogla

të matura me syrin e tjetrit

ai takon njerëz

përshëndet

dëgjon

thotë “jam mirë”

“s’ka problem”

“mundem edhe sot”

flet me të tjerët

ndërsa zëri im i vërtetë

rri i strukur në brinjë

si një zog pa pendë

unë jam ai që pret mbrëmjen.